2025
2025 was een hectisch jaar. Het jaar begon mooi met een skivakantie in Oostenrijk met de familie, maar op de laatste dag ging het mis. Door slecht zich zag ik een heuvel in de sneeuw niet, ik werd de lucht in gelanceerd en ben ongelukkig ter val gekomen. Ik wist meteen dat het fouten boel was en ben met de helikopter naar het ziekenhuis in Innsbruck gebracht. Ik had mijn rug gebroken en daarmee een dwarslaesie opgelopen. Na 2 weken in Oostenrijk, waarvan 7 op de IC, mocht ik terug naar Nederland. Eerst naar het RadboudUMC, en later naar het St. Maartenskliniek waar ik, 3 maanden intern, een intensief revalidatie traject heb gevolgd.
In het begin kon ik niets tot nauwelijks wat bewegen in mijn benen, maar dit verbeterde zich al snel. Eerst weer leren rechtop zitten, dan leren staan, en de eerst stappen werden al na 2 á 3 weken gezet. Weliswaar met bracen aan mijn voeten en rollator en later krukken, maar wauw wat een vooruitgang.
Er kwam veel op me af. Een heel ander lichaam, niet meer naar huis kunnen, verhuizen, verbouwen, geen werk, en dan heb ik het nog niet eens over al het regelwerk wat daar bij komt kijken.
Dit klink allemaal heel zwaar, en als ik er op terug kijk dan is dat ook zo, maar gelukkig ben ik van nature een vrolijk, enthousiast en een positief persoon. Ik denk niet graag in problemen, maar zie oplossingen. En zo zat ik dan ook in de wedstrijd, een met een flinke tegenslag, maar ik ga hier het beste van maken en kom hier sterker dan ooit uit. Dat betekend niet dat dit ongeluk niks met me doet, maar ik probeer een 80/20 regel voor mij zelf te hanteren. 80% van de tijd probeer ik het positief in te zien, en 20% van de tijd mag ik het stom vinden en verdrietig zijn.
Stil zitten is iets wat ik niet zo goed kan, ik was altijd al een bezige bij, iemand met veel sociale contacten, hobby’s en ambities. Daarom ben ik al best wel snel naar een organisatie Emma@Work gestapt. Zij helpen mensen met een beperking om weer de arbeidsmarkt op te komen. Daar heb ik verschillende trainingen gevolgd en volg daar ook een mentor programma en ben aan coach Daan gekoppeld. Samen met mijn Jobcoach Edith helpen zij mij in de zoek toch: Wat kan ik, wat wil ik en met als doel, nieuw en passend werk vinden. Bezig zijn met je toekomst en aan je zelf werken geeft energie en vertrouwen.
Gelukkig gebeurde er in 2025 ook leuke dingen, zo doe ik nu aan rolstoelrugby. Een fantastische sport die ik door mijn ongeluk heb ontdekt. Het spel werd namelijk altijd gespeeld in de sporthal van het st. Maartenskliniek en ik was daar bijna elke training te vinden om te kijken. Tot ik besloot om een keer mee te doen. Ik was meteen verkocht en had de hele training een lach van oor to oor op mijn gezicht.
En om nog in het thema sport te blijven. Vroeger heb ik veel gewielrent, dus toen ik gevraagd werd voor de HandbikeBattle in Oostenrijk in 2026 wist ik meteen, dit is wel een uitdaging die goed bij mij past.
En dat was mijn 2025. In 2026 ga ik onder andere trainen voor de HandbikeBattle die op 25 juni plaats vind in Oostenrijk en ik ga verder met mijn zoektocht naar werk en wie weet start ik ooit weer mijn eigen studio.